gra miejska Tour de RUDA

Miejscowość wywodzi swą nazwę od potoku zwanego pierwotnie Bielczą, później nazwanego Kochłówką, nad którym zamieszkali pierwsi osadnicy. Prawdopodobnie nastąpiło to na przestrzeni XIV i XV wieku, gdyż w 1440 roku istniał tam już drewniany kościółek.

W 1472 roku Bielszowice należały do Macieja Bielszowickiego. Później wielokrotnie zmieniały właściciela. W 1891 roku dobra rycerskie Bielszowice nabył pruski fiskus górniczy. Do XVIII wieku osada miała charakter rolniczy. Eksploatację węgla rozpoczęto w kopalni „Królowa Luiza” na początku XIX wieku. W 1895 roku rozpoczęto budowę kopalni „Rheinabenschachte” (od 1922 roku – kopalnia „Bielszowice” Stopniowo wzrastała liczba mieszkańców, wznoszono nowe domy mieszkalne dla robotników i urzędników, wznoszono obiekty służące mieszkańcom. Murowany kościół w Bielszowicach wzniesiono w 1883 r., w latach 1865 – 1891 na terenie Bielszowic istniała także synagoga żydowska. W roku 1898 oddano do użytku szpital spółki brackiej. Straż pożarna działała od 1886 roku, w 1902 roku otrzymała nazwę remizy. W początkach XX wieku powstał miejski wodociąg, a do mieszkań doprowadzono prąd elektryczny. Od 1904 roku gmina miała połączenie kolejowe
z Gliwicami i Ligotą. Po 1922 roku w pobliżu centrum wybudowano kilka okazałych budynków mieszkalnych dla uchodźców z niemieckiej części Górnego Śląska. W okresie międzywojennym istniało kino, biblioteka, boisko sportowe, kort tenisowy, strzelnica i basen. W początkach lat trzydziestych na terenie ówczesnych Bielszowic mieszkało 14,5 tys. osób.